Thuis in een huurhuis

Areandere praat

Wie ken jij vijf huizen verderop?

Keihard word ik geconfronteerd. Net alsof het leven mij ervan bewust wil maken hoe ik de afgelopen jaren heb gefunctioneerd. Ik kom erachter dat ik in mijn eigen bubbel heb geleefd. Mijn bubbel van werken, aandacht geven aan mijn gezin, het uitbrengen van mijn boek en het overige dagelijkse leven.

Ken ik de mensen uit mijn straat? De straatgenoten van tien huizen verderop? Sterker nog, vijf huizen verderop? Of drie? De mensen die in de appartementen wonen tegenover mijn huis?

Nee. Hooguit van gezicht.

Terwijl ik nu voor een project in Noord-Limburg bij mensen persoonlijk aanbel om ze uit te nodigen voor een buurtavond om buurtnetwerken op te zetten, kom ik erachter dat ik zelf totaal niet verbonden ben met de buurt. Ik zeg wel netjes ‘Hallo’ tegen iedereen die ik zie op straat, maar daar houdt het wel op.

Het oude ‘naoberschap’, dat ooit zo vanzelfsprekend was, lijkt langzaam naar de achtergrond te verdwijnen. Dit is een manier van samenleven waarin je naar elkaar omkijkt en elkaar helpt als dat nodig is. Een oogje in het zeil houden. Een praatje maken. Oprecht geïnteresseerd zijn.

We leven steeds meer naast elkaar in plaats van met elkaar. Terwijl we tegelijkertijd verlangen naar verbinding, veiligheid en een fijne buurt om in te wonen. Zoals een bewoner van 87 mij vertelde: “De jongere generatie heeft tegenwoordig geen tijd meer. Ze werken hard en sluiten zich na hun werk op in hun eigen huis.”

Misschien begint het wel met bewustwording. Voor mij in ieder geval wel. Waar kun je nog winst boeken? Hoe kun je het leven voor jezelf en voor anderen een stukje fijner maken? Niet via grote beleidsplannen, projecten, via je werk, op social media of ver weg. Maar juist dichtbij. In je eigen straat of in je eigen buurt.

Ik merk dat ik nu anders door mijn buurt loop. Meer verbonden. Meer kijkend naar wie er lopen en wie er wonen. Naast een lach en een hallo ook ‘echt’ kijken en iemand zien. De huizen bekijken. Niet tijdens een wandeling mijn to-do lijst aflopen en verdwalen in mijn hoofd. Maar om me heen kijken.

Want als je echt kijkt, zie je meer, voel je meer verbondenheid en leer je misschien meer mensen kennen die jouw leven een stukje leuker en lichter kunnen maken.

Louise Hildebrand woont in Erp en schreef het boek Van Binnenuit Gelukkig.